büyüdüm

bir gün, "hayat çok erken büyüttü bizi" demiştin,
bende hak vermiştim sana.
yanılmışsın sevgilim, yanılmışım.
sen gittin ve ben büyümeye başladım.
sen gittin, ben büyümek nasıl olurmuş öğrendim.
acılar nasıl da büyütürmüş insanı,
nasıl da yaşlandırırmış.

şimdi onlarca yıl var aramızda,
hayat çok hoyrat davrandı bana.

çocuk

bir kış gecesi sessizliğine sarılmış,
bir yaz gecesi rüyamı arıyorum.
kaybolan anılarımı arıyorum,
beynimin buz tutmuş hücrelerine tutsak.

senden gelecek işaretler bekliyorum
ruhumun evcilik köşesinde.
oyunlar kuruyorum içinde sen olan.
kek yapıyorum sana en sevdiğinden.

mavi siyah hatıralar saklıyorum dolapların arkasına
çocukluğumun en köhne köşesine koyuyorum baharlarımı
kimsenin ulaşamayacağı kadar derinlere itiyorum.
senden kalanları ruhlarıyla kimse kirletmesin diye.

erken buldum sevdiğim seni,
çok erken kaybettim.
oysa seni kaybetmeyi hayal etmeyecek kadar gençtim,
öleceğini tahmin edemeyecek kadar çocuk.